MahmOOOOdzadE

اگر باور داريد كه آدم مى تواند با نيروى اراده دوباره راه برود و هركس كه روى پا نمى ايستد بى عرضه است و پروردگارتان تا اين حد بدون تبعيض معجزه مى كند،رک وراست بهتان مى گويم يك عوضى بيشتر نيستيد.اين كه بقيه آدم ها هم درد مى كشند بى رحمانه ترين تسلايى است كه مى شود به یک نفر داد.

نمى توانى براى درد ورنج دگران توجيه بتراشى، اصلاً طرفش نرو.مثل ستايش ازتنها پاى كسى است كه يك پايش راقطع كرده اند. خودش مى داند يك پاى سالم دارد.لازم ندارد شما بهش اشاره كنيد اين تكرار مكررات مثل اسيد سولفوريك است توى چشم.

اگه نمى تونى خارق العاده باشى،مبهم باش. اگه ندونن به چى مى خواى برسى،متوجه نمى شن در رسيدن بهش شكست خوردى.
لازم هم نیست قوی باشی ولی باید احساس قدرت کنی.

رابطه هاى مدرن بيشتر شبيه اين هستن:اگر تو با خيال من تنها هستى من هم با خيال تو تنهام.
و وقتى بهش فكرمى كنى جمله "تا مرگ ما را ازهم جدا كند" قطعاً باعث مى شه يك يا هر دو طرف فانتزى آدم كشى پيدا كنن.اين عبارت تشويق به قتله! من تنها كسى هستم كه اين رو متوجه مى شم؟!

بزرگترین ترس برداشته شدن نقاب اینه که اغلب اوقاب چهره زیر نقاب هیچ فرقی با روی خود نقاب نداره.در نهایت شما را با قوانینی به یاد خواهند آورد که زیر پا گذاشته اید.

هیچ قطعیتی تو هیچ چیزی وجود نداره.به اعتمادت شک کن و به شکت اعتماد.

مسئله اين نيست كه زندگى ارزش زيستن داره يا نه مسئله اينه كه زندگى من ارزش زيستن داره يا نه.آدم بهترين روز زندگيش روبا بدترين روزش قياس مى كنه و مى فهمه هيج فرقى باهم ندارن و متوجه میشه قعرش با اوجش هیچ فاصله ای نداره.

اگر توهین واقعیت نداشته باشد بامزه است و اگر واقعيت داشته باشد يك درس مجانى زندگى.

به نظرم تنها چيزى كه از نگريسته شدن به عنوان ابژه جنسى بدتر است، نگريسته نشدن به عنوان ابژه جنسى است.

اميد الكى ندادن بهترين لطفى بود كه كسى در حقم كرده بود.ترس از هر اتفاقی که قراره بیفته چیزیو عوض نمیکنه و اینکه حقیقت از تخیل خطرناک تره.

چیزای خوب نصیب کسایی میشن که منتظرن ولی نصیبشون ته مونده اوناییه که عجله کردن. جنگيدن نه براى پيروزى بلكه براى اجتناب از شكست،يك استراتژى محكوم به شكست است.

آسان ترين راه براى آن كه بفهمى واقعاً چه احساسى در مورد كسى دارى اين است كه با او خداحافظى كني.

هر وقت با چيزى موافق نبودی تأييدش كن.چون وقتى كسى نظريه اى ابراز مى كند،حتى اگر نظريه احمقانه اى باشد، هميشه به طرز وحشتناكى به باور خود حساس است.لذا هر قدر عقايد كسى احمقانه تر باشد، بيشتر بايد تأييدش كرد.

اولين عشق.به اين معنا که عشق هاى ديگرى هم در پیش خواهد بود.حتى لحن تمسخرآميز و حكيمانه گوينده از وراى اين اولين عشق به گوش مى رسد.ولى همه آنان اشتباه مى كنند.هيچكس در طول زندگى، دوبار عاشق نمى شود.دومين عشق و سومين عشق و... هر چه باشند،هيچ مفهومى ندارند.تفريح اند و آمیزش. البته بعضى زندگی ها هم فقط به همين آميزش ها محدود مى شوند.

رفاقت واقعى در برابر سه چیز مقاومه: زمان،فاصله و سكوت.

براى صداقت، هيچ چيز بهتراز ترس نيست و اعتراف نشونه احساس گناهه نه صداقت.

ايمان به كردگار مثل پوشيدن پالتويى طلايى است كه از دور زيباست ولى سنگینى اش اجازه راه رفتن به آدم نمى دهد.
و مى دونى آخرت مثل چى مى مونه؟مثل اين كه يك غريبه جلوت عطسه كنه و تو بگی"عافيت باشه" و بعد مرتيكه همين جور پشت سرهم عطسه كنه و تو مجبور بشى هى بگی عافيت باشه و تاوقتى از عطسه كردن دست نكشه توهم نتونى ازعافيت باشه گفتن دست بكشى.

در نهایت يه خودكشى جهانى ارزشش رو داره، فقط براى ديدن چهره خالق تو اون لحظه.

وقتى آدم در ارتفاع صفر از سطح كثافت باشد كه همه چيزى كثافت كارى است،بايد بتواند خود را با محيط تطبيق دهد.

اگر از کسی بدمان می آید در واقع از چیزی درون آن شخص نفرت داریم که درون خودمان نیز هست .چیزی که جزیی از ما نباشد مارا درگیر نمی کند.
پژواک رفتارمان در زندگی تا ابد به گوش میرسد.

ما وجود نداريم مگر وقتى كسى باشد كه بتواند ببيند ما وجود داريم.
آنچه مى گوییم هيچ معنايى ندارد مگر زمانى كه كسى بتواند آن را بفهمد.

در پایان جمله معروف نیچه:جوری زندگی کن که وقتی مرگ اومد هیچ چیز باارزشی نداشته باشی که بخوای به مرگ بدی،همه ی زندگی رو اونجوری که دوست داشتی زندگی کردی فقط یه لاشه مونده که میخوای بدی دست مرگ و بری.../